HAYALİ DEĞİL YOLU SEVMEK




Merhaba sevgili okurlar;

Şimdi sizleri 2 hafta öncesine götüreceğim.


Aşırı sıkıcı bir yaz tatili; e haliyle sınav sonrası oluşan bir boşlukta gezinirken yeni bir kitaba başladım ve okuduğum kitaptaki o cümle hayata bakış açımın büyük bir oranını değiştirdi; yani en azından bende öyle oldu.


Aslında hepimizin hayalleri vardır.

Kimimizin büyük bir ev, son model bir araba; kimimiz mutlu bir aile kurmayı, kariyerinde o top nokta dediğimiz yere gelmeyi ister ama bunun için yeterince çaba gösterir mi?


İşte bu noktada aklımda o cümle yankılanıyor;

“Biz insanlık demek ki sonuca giden yolu değil sonucu seviyoruz”


Örneğin hayat sınavlardan ibaret ve biz bu sınavlardan geçebilmek, istediğimiz yere ulaşabilmek için büyük çabalar sarf ediyoruz veya sarf etmek zorunda kalıyoruz. Çünkü sistem bu şekilde ilerliyor ve biz de sisteme uyum sağlamak zorundayız.

Ah sistemler toplumsal zorunluluklar ne kötü değil mi!

Bir çoğumuzun hayalleri de bu sistemler yüzünden değişiklik gösterebiliyor.

Süreci bize sevdirmeyen de belki toplumun kuralları, zorunda olduğumuz sınavlardır.


Hiç süreci sevdiniz mi? Veya sevmeyi düşündünüz mü?



Belkide ön yargılarımızı kırabilirsek; kafamızın içinde dönen binbir türlü olasılığı, kötü düşünceyi, stresi atabilirsek bunu başarabiliriz.

Biz güzel bakmayı başarabilirsek yol da bize güzel gözükebilir.

Yorucu, işkence verici düşüncelerden sıyrılıp o yolun üzerindeki taşlara, dikenlere bakan gözlerimizi yolun kenarındaki çiçeklere çevirebilirsek her şey daha anlamlı olabilir.


Hayattaki sorunlar, süreçler hiçbir zaman bitmeyecek. Bunları sorun haline getirerek hiçbir yere varamayacağımızı bilmek farkındalığın ilk adımı olabilir.

Fark edersek algılarımızın yönünü de değiştirmeyi başarabiliriz.

Ve algılarımızı değiştirirsek başarabileceğimiz sonuçların çok daha büyüklerini, güzellerini başarırız...

Ben Sweetland'ın da dediği gibi;

"Başarı bir yolculuktur, bir varış noktası değil"


Hayaller mi beklentiler mi?


Kimi zaman kendi hayallerimizden ziyade insanların bizden beklediklerini hayal olarak görüp onların peşinden gidip oradan oraya savruluruz.

Bu sorunun ne istediğimizi tam olarak bilmememizden kaynaklandığını düşünüyorum.

Amacımız olmalı; uğruna savaştığımız, çabaladığımız bir süreç olmalı ki hayata daha çok tutunabilelim. Düşünsenize hayatımız boyunca kendi kararlarımızın sonuçlarını yaşayacağız, bu yüzden insanların yönlendirmeleriyle hayatımıza yön vermek olur mu?...

53 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.