Işıklar Kapandığında


Ah insan, yok musun sen insan. Uğruna destanlar yazılan, uğruna hayatlar kurulan, uğruna savaşlar çıkarılan. Ne büyüksün be insan, küçüklüğünün verdiği hasarı gizlemek için ne kadar da büyürsün. Ne kadar uğraşırsın biricikliğini yere göğe duyurmak için. Ayağını vurduğunda çıkan sesin gücünü hissetmek için. Ne bencil, ne avare, ne kalpsiz, ne kötü....

Deli divane olmuş dünya onun etrafında dönsün diye, meczup diye tımarhaneye kapatırken dâhileri, delilerin at koşturduğu bir dünya yaratmışız her gün...


Kötülüğün piste çıkmasına izin verirken bir yandan da onun dansını izletiyoruz halkımıza,

Sahnede olduk mu? Heh işte, ondan sonrası kimin umurunda. Mesele orda olmak iyi ya da kötü. Bir sahnemiz var orda neler çevriliyor bilseniz, üstüne üstlük beğenmeyip başka sahnelere gitmek amacımız. Nankör mü diyelim? Tatminsiz mi? Her gösterimiz için böylesine çaba harcarken bir yandan da kırıp döküyoruz tüm dekorları yahu, bizim için varlarmış gibi umursamadan zarar veriyoruz. Devam ediyoruz, asla durmadan.


Öyle demişler eskiler bir kere sahneye çıktın mı asla durmayacaksın, düşmeyeceksin. Düşersen sahne seni bir daha kabul etmez. Dışardaki dekorlardan birine dönüşüverirsin.

Durma, en güzel dansını yap, asla durma ki düşünme. Yık, yak ve zarar ver. Çünkü bu dünya sadece senin için. Ruhunun yüceliğini sadece kendin için kullan ki, onu da tüket. Tüket ki o da bir dekora dönüşsün, böylece sana bir yararı dokunsun.

Ne zaman durmalısın biliyor musun?

Işıklar kapandığında.

41 görüntüleme

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.