MEZUN OLUYORUM (!)



Bugün sanırım benim için hala idrak etmesi zor olan bir konudan bahsedeceğim sizlere. 22 yaşındayım ve 5 yaşımda anaokulu ile başlayan okul serüvenim birkaç ay içerisinde son bulacak. Evet mezun olmak üzereyim. Bu durum bana o kadar garip geliyor ki anlatamam size. Benim gibi olan çok fazla insan olduğunu düşünerek de duygularımı paylaşmak istedim.


Aslında son birkaç aydır okul ile birlikte çalışmaya da başladığımdan dolayı yavaş yavaş okuldan uzaklaşmıştım. Çünkü zaten hem çok az dersim kaldı hem de okula hafta da iki gün anca gidiyordum ve o günlerde de bitirme projem üzerinde yoğunlaştığım için pek fazla okulun tadını çıkaramıyordum. O kadar garip ki işe gittiğim günler aslında iş hayatı daha güzel, burada daha rahatım gibi derken okula gittiğim günlerde okulun rahatlığını özlemişim, ne güzel bugün geç kalktım diyerek arkadaşlarımla birkaç saat oturup sohbet edebiliyordum. Ama aslında iki durumu da sevdiğimi fark ettim bir süre sonra ki bence aşırı tuhaf. Okulun biteceğinin farkındayım elbette ki, özellikle de son birkaç aydır. Ancak o kadar alışmışım ki yıllardır okula gidip gelmeye bir türlü kabullenemiyorum sanki. Evet, yüksek lisans da yapabilirim ki aslında bir yandan yüksek lisansıma da başladım sayılır ancak yine de yüksek lisansta o kadar da bir okul ortamı olmadığını düşünüyorum ki yalnız çalışmak da cabası.


Ben tüm bunları düşünürken bir de bu virüs olayları ile birlikte okulun bu dönem sadece uzaktan olacağını öğrenmem ile birlikte biranda garip bir şekilde farkına vardım ki okul hayatım aslında bitmiş oldu. Bu durumun üzüntüsünü gerçekten anlatamam. Yaklaşık 5 senedir üniversitedeyim ve bir anda okul hayatım son bulmuş oldu. Bir daha fakültemde derse giremeyecek ya da bahçede oturup arkadaşlarım ile birlikte bir şeyler yapamayacaktım. Farkında olmadan üniversite hayatımın son dersine girmiş olduğumu anlamam ile birlikte bir de dersin sevmediğim bir ders olmasını anladım ve iyice bir hayal kırıklığı geçirdim aslında. Bir de eğitime verilen ara ile birlikte işe daha çok gün vakit ayırmaya başladım ve bir anda aslında 5 gün çalışan bir insan haline de geldim. Biran da tamamen öğrencilikten çıkmış tamamen iş hayatına atılmış oldum ama bu durumun nasıl gerçekleştiğini bile fark edemedim.


Sanırım tüm bu duygu ve düşüncelerim sadece eğitim hayatımın bitmiş ya da bitecek olmasından kaynaklı değil de büyümüş olmayı kabullenememek ile de alakalı. Çünkü biranda kendi paranı kazanmak ve okul döneminin kapanması, artık tamamen kendi ayaklarımın üzerinde durabiliyor olmak gibi bir sürü aslında iyi olan ama aynı zamanda da birçok sorumluluk almamı sağlayan olay bir arada oldu ve bu da biraz insanın gözünü korkutuyor doğrusu.


Tüm bunlar ile birlikte aslında tam olarak şu noktada hayatımın yeni bir evresine geçiş yapmış bulunuyorum ve iyisiyle kötüsüyle bu döneminde bana birçok şey öğreteceğini ve biraz daha büyüteceğini biliyorum aslında. O zaman hayatımın yeni dönemine hoş geldin deme ve bu dönemi de kabullenme zamanı artık. Üniversiteye ilk başladığım anı, ilk kayıt yaptırdığım anı bile dün gibi hatırlarken zaman su gibi akmış geçmiş ve iş hayatının günlerine de başlamış bulunuyorum. Üniversite bana o kadar çok şey kattı ki. Hepsinin yeri bende ayrı. Beni ben yapan birçok olay, birçok bilgi edindim aslında ve bu döneminde bana birçok şey öğreteceğinden ve öğretmeye başladığından da eminim. Bakalım bu günler nasıl geçecek ve ileri de dönüp baktığımda nasıl hatırlayacağım…




64 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.