TÜM ÖLÜ KRALLAR ep.1

Gözlerimden yaşlar süzülüyor yavaşça

İçimde, hüzünden zerre eser yok

Kulağımı tırmalıyor

caddeden geçen insan taşıtları

Ve ben

yine nerede olduğumu bilmiyorum.

Tek bir kural istiyorum yaşarken

O da

Yaşamak fütursuzca

düşünmeden yarını

Görmemek sokakta ağlayan bir çocuk

Tanık olmamak

bir yabancının acısına

Ütopyamda hiçbirinize yer yok

Zira

Orayı da çekilmez yaparsınız

hasetle

nefretle

ve gafletle.

Göz kapaklarım ağır geliyor gözlerime

Şeytan oyun oynuyor yan masamda

Düşmüyor sanki kelimeler kalemimden

Bir monolog içerisindeyim ve

Tek biten şey mürekkebin ta kendisi.

Semada bir şeyin hazırlığı var

Bilmiyorum yağmur görünümlü

kahır mı yağacak üstümüze.

O zaman mı

yığılmış onca dert çıkar ayyuka?

Benimki laf-u güzaf sadece

Önemsenmemeli

Azizim ne yapıyoruz biz?

Sorma bana ben biliyorum mu sanıyorsun?

Çıldırtan bir monolog yankılanıyor

iki kulağımın arasında

İkinci bir kişiye yer yok

Üçüncü zaten yerini biliyor

Tinsel bir naçarlık bu.

Cam kırıkları üzerinde dans etmek

Bir arkadaşın omzunda

uyuya kalmak

Saniye saniye kayboluyorum

bunlardan ötürü.

Ben artık ben değilim.

Keza azizim

sen bari sen ol.

Birimiz var olabilelim bu cihanda...

26 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.