SIMSIKI



Küçük bir aradan sonra yeniden klavyenin başına geçmek açıkçası biraz heyecan verici. Fikir Kolektif'in ikinci sezonu mu dersiniz yoksa güz dönemi mi dersiniz o sizlere kalmış. Bense bu döneme alanım dışında farklı bir konuyla giriş yapmak istedim. Dönem içerisinde bunun gibi yazacağım iki veya üç yazı daha olacak. Konumsa hayata tutunacak nedenler..



Çoğu zaman her insan tutunacak bir dal arar. Ancak sadece 'şanslı' diyebileceğimiz kesimler aradığı dalı bulur. Dışarıdan sizi 'şanslı' kesimde görenler çok olacaktır, biliyorum sadece öyle görünüyorsunuz. Açıkçası kendimden çok bahsetmeyeceğim ama bende 'şanslı' gibi görünen kesimdenim. Kitlemiz daha çok lise ve üniversitede okuyan insanlara hitap ediyor ve biraz daha anlaşılır olacaktır onların adına. Şöyle ki liseye geçmenizden itibaren hayatınızda bir çok değişiklikler oluyor, insanların duygu diye adlandırdıkları aslında ergenliğe girişin verdiği hissiyatların duygu diye adlandırıp hayatlarıyla harmanladıkları geçiş dönemi diyebiliriz. Bu dönemde hiçbir şeyin istediğiniz hedef yolunda kıymeti yoktur. Bunlara arkadaşlıklar, okul hayatı , aile hayatı vs. bunların hiçbiri sizin için önemli olmuyor. Çünkü bir hedefe kitleniyoruz, hedefimizin ne olduğunun bir önemi yok amacımız sadece ona ulaşmak oluyor ve bu değerlerimizi sırf o hedefiniz için yok sayabiliyoruz ve sayıyoruzda. Sonra zaman geçiyor ve ona ulaştığınızda hedefinizin kaybettiklerinizden daha değersiz olduğunu anlıyorsunuz ve tam o anda işte o duygusal boşluk. Onca şeyi yok saydığınız göz bebeğiniz sizi en dibe çekiyor ama maalesef elinizden hiçbir şey gelmiyor. Çoğu şeyin bittiğini sandığınız anda arkadaşlık ihanetleri çıkıyor karşınıza . Çoğu şeyi beraber paylaştığınız insanlar bu sefer sizi yok sayıyor. Gitgide hiç kimse kalmıyor etrafınızda tam bir asosyal hale dönüyorsun ama hala aradığın o dalı bulamadın. Ne yapacaksın? Ha birde içinde bulunmadığın olayla alakan bile olmadığı durumlarda adının geçmesi, senin suçlamaları ve bunlara inanmaları. Gitgide soğuyorsun insanlardan ve hayattan. Cesaretin olsa belki canına kıyma noktasına geldin. Geceleri duvarla konuştuğunu hayal etsene iyice çıldırmak üzeresin. Sonra eline illaki bir yerden umut kapısının anahtarı gelecek. Hiçbir şey olmasa bile üniversite fırsatı çıkacak. Hayatına sıfırdan başlama fırsatı. Kim olmak istersen o olabileceksin. Bulunduğun yeri değişip tamamen bilmediğin bir şehre gidebileceksin. İlla ki üniversite senin için bir umut olmayacak senin hayatın nasıl gidiyorsa karşına belki daha da iyi bir fırsat çıkaracak hayatının gidişatı. Önemli olan senin bu fırsatının farkında olman ve bu fırsatı sonuna kadar kovalaman. Sana şimdi ''iyi düşün iyi olsun'' veya ''evrene pozitif enerji gönder '' gibi cümleler kurmayacağım, tek bir tavsiyem en dipte isen o dalı bulduğunda ona sımsıkı sarılmanı isterim.


Her şey bitti işte en dipteyim dediğimde üniversiteyi kazandım, birbirinden değerli insanlar tanıdım, hala beraberiz ve umarım bu uzun yıllar boyu da böyle devam edecek. Yapmadığım şeylerle suçlandığımda da suçlayan insanı hayatımdan çıkarttım, çünkü bazen karşındakinin anlamayacağını anlıyorsun ve sadece hayatından çıkartman yetiyor.

En güzeliyse de şimdi O var.

Sana geçmişinden bin kat daha hissettiren.

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.