Sokak Lambası Olmak


Duruyorum. Ayaklarıma zincirler bağlanmış olmalı, gitmek istediğim yerler var ve ben duruyorum.

İnsanları görüyorum, tüm o koşuşturmaları.

Sokak köpeklerinin ölümlerini, kedilerin can çekişlerini ve insanların görmezden geldiği şeylerin nasıl da ağır olduğunu bir de ben izliyorum.

Göz yaşlarım olsa düşecek yanaklarımdan, onların yerine bir de ben ağlayacağım. Yapamıyorum.



Arabalar geçiyor önümden, yağmur yağmış ise üzerime su sıçratıyorlar ve sonra geçip gidiyorlar.

Yerine çocuklar geliyor, oynuyor ve zıplıyorlar. Çamurla pisleniyor lakin gülüşlerini eksiltmiyorlar.

İnsanlar geliyor ardından, hepsi büyümüş ve büyükçe fikirlere sahip. Herkes her şeyi biliyor ve bunun kavgasını yapıyor. Bir zaman sonra büyük insanların büyük yankıları oluşuyor.


Karşımdaki çöp kutusunun yanına bir bebek bıraktılar bir vakit önce, kimsesizlik o zaman başladı işte. O an bir sokak lambası değil de bir anne olmak ve çocukları mutlu etmek istemiştim

Çünkü mutsuzluk çocuklara çizilmiş bir resim değildi, bu resmi onlara giydiremezdik.


O bebeği bırakan insan, onun geleceğini de bırakmış olmalı oraya. İşte bu durumda bir anne olsaydım onu oradan kurtarıp bir sevgiye mahkum ederdim varlığını.

Vazgeçtim sokak lambası olmaktan, o gece ben bebeğin şefkatli annesi olmak istedim ve o ölene dek kimse bu gerçeği değiştiremezdi. Ona tüm gece eşlik ettim, onu aydınlattım. Biri gelsin de sıcak bir yuva olsun diye yalvardım. Ama

Sabaha karşı kar yağmaya başladığında, bebek titremeyi kesmişti ve kar yavaşça üstünü örtmeye başlamıştı.


O an öldüm ben, tüm gece bebeğin üzerini korkmasın diye aydınlatmış olduğum gücüm söndü benim.

Ve o an gözlerim olsaydı, kendimi kör ederdim.

İzlemek...

Çaresizliğin sonucuydu.


Öyle ki

Yıpranmış bedenler arasında çürüyen insanlık artık nefes alacak hali kendinde aramıyordu çünkü hayat, bir ipliğe bağlanmıştı ve insanlar yürümüyordu. Hayatın kopmasını bekliyordu. Ve ben bir insan olmasam bile bu tablo karşısında kopuyordum, tüm umutlarımdan.





Yine de

Buradayım, sabahları sönüyor ve akşamları tüm yeteneğimi kullanarak parıldıyorum.

Ban sokak lambasıyım, bir ileri ya da bir geri hiç gitmedim ve ışığımın yönü hiç değişmedi.

Esir oluşumu yeni yeni anlıyorum ve bu esirlik bende pas değil, kin tutuyor.

Her gün aynı insanlar geçiyor önümden ama farklı ölümleri izlemeye devam ediyorum.

Ben bir sokak lambasıyım, görevim sadece aydınlatmak. Ama ölen her canlıyla sönüyorum. Bu çaresizlik ışığımın varlığını yok edecek gibi.

Hala çok bir zaman yok.

Sizler de artık farkındasınız.

Ben

Sessizliğimle

Tükeniyorum.



29 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.