VİRAN OLMUŞ DÜŞLER

Gerçekten hislerimiz doğru olarak mı aktarılıyor karşıya? Yok mu hiçbir kusurumuz? Burada içeride kalmış bir şeyler var.




Kapalı kapılar ardına saklanmış

Belki kimsesiz belki de kimseli

Oturmuş kendi başına üstü başı karışık

Üstelik afacan bir çocuk daha

Değil hayatın kendisiyle bu yaşında barışık

Duvardaki saatin kadranı zamanı silip

Bir boş çöp kovasına süpürüyor

Bak işte geçmişin ayak izleri

Adeta kötü hatıraları bir bir gidiyor


Perdelerini açıyor pencerenin

İçine giren ışık yakamoz misali

Gözyaşlarında yansıyor bizzat

Ay'ın en hüzünlü hali

Şimdi ne yapmak icap eder dese de çocuk

Tutulmazsa elinden yapamaz bir şey

Yine oturur odasının ortasına ağlar durur

He olur ya

Tutar biri belki elinden

Siler göz yaşını, bakar yüzüne tam gözlerinin içine

Gel dese ne güzel olur değil mi


Masal bu ya şimdi ya da gerçek

Hakikat kimin gözetiminde yaşanıyor

Çocuk elini cebine attığında

Ancak Bir tutam umut bulabiliyor

Koymuş işte zamanında birileri cebine

Hepi topu bir tutam

cimrilik etmişler

Gerisi nerede diye düşününce gelir aklına fikri

Gözlerinin içine baktığında hapsetmişti hepsini

Velhasıl kelam sevinsin çocuk ama daha

Mühim bir nokta var kimse bilmez

Bir çift göz yerini bir çift söze bırakırsa

Bu sefer kız sevinsin bırak da biraz.

28 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.