YORGUNUM




Suskunluğumu bozasım var bugün, İçimdeki "ben"i konuşturasım var. Hapsolmuş bedenimi gün yüzüne çıkarasım var. Bugün her şeyden herkesten en çok da kendimden kaçasım var. Yağmurla karışan gözyaşlarım arasında yitip gidesim var. Çorak gönlümdeki umut çiçeklerini bir bir sökesim var. Kalabalıkların içinden sıyrılarak koşar adımlarla izimi kaybettiresim var.

Fakat tutmuyor bacaklarım, Hayatın hızına yetişemiyor ayaklarım. Adımlarım küçülüyor gitgide Korkuyor bedenim bir yerde düşüp kalacak diye...

Bu kadar zor olmamalıydı yaşamak, Uçmayı öğretmeden uçurumdan itmemeliydi hayat! Peki gerçekten tek suçlu hayat mıydı? Yoksa kapris elbiselerinin içinde dolaşan bir çift ayak mıydı?

Yoruldum artık "yoruldum" diyesim var. Bir toz bulutu gibi savrulurken, Bedenimi bir kukla gibi oradan oraya yürütmekten yoruldum. Her seferinde yıkılan hayallerimin arasında dimdik durmaya çalışmaktan yoruldum. Nedensizliklerin arasında sonuç aramaya çalışmaktan, Ve sonuca hiçbir zaman ulaşamamaktan yoruldum. İçimde çalan hüzünlü baladın Hep aynı acıklı şarkıyı çalmasından yoruldum. Yoruldum, Yoruldum, Sadece yoruldum diyesim var. 



41 görüntüleme

©2019 by fikirkolektif. Tüm hakları saklıdır.